ایردراپ یعنی توزیع یک توکن میان گروهی از آدرس‌های کیف پول، معمولاً بر پایه معیارهایی که برگزارکننده از پیش تعیین کرده است. برای نمونه، ممکن است استفاده قبلی از یک برنامه معیار دریافت باشد. در این روش، دریافت‌کننده بهای خود توکن را به برگزارکننده نمی‌پردازد؛ با این حال، دریافت آن در بعضی شبکه‌ها می‌تواند هزینه تراکنش داشته باشد.
در این مقاله چه می‌خوانیم؟
ایردراپ نام یک دارایی یا شبکه مشخص نیست. هر برنامه قواعد خودش را درباره افراد واجد شرایط، زمان توزیع و شیوه دریافت دارد. گاهی توکن مستقیم به کیف پول می‌رسد و گاهی دارنده آدرس باید آن را درخواست کند.
ایردراپ چگونه انجام می‌شود؟
برگزارکننده ابتدا مشخص می‌کند چه آدرس‌هایی واجد شرایط هستند. این انتخاب می‌تواند به فعالیت گذشته، مانند استفاده از یک برنامه یا تأمین نقدینگی، وابسته باشد. در برخی طرح‌ها وضعیت آدرس‌ها در یک زمان معین ثبت می‌شود؛ به این ثبت وضعیت «اسنپ‌شات» می‌گویند. فعالیتی که بعد از آن زمان انجام شود، لزوماً در همان توزیع حساب نمی‌شود.
پس از تعیین فهرست، توکن‌ها یا به آدرس‌های انتخاب‌شده فرستاده می‌شوند یا امکان Claim برای آن‌ها فراهم می‌شود. Claim یعنی دارنده کیف پول از مسیر اعلام‌شده درخواست دریافت توکن را ثبت کند. در حالت دوم ممکن است تأیید یک تراکنش لازم باشد. ثبت تراکنش در بلاک چین هزینه‌ای دارد که بسته به شبکه و شیوه اجرا متفاوت است؛ بنابراین «رایگان» بودن توکن به معنای بی‌هزینه بودن همه مراحل دریافت نیست.
واجد شرایط بودن نیز با دریافت قطعی فرق دارد. بعضی طرح‌ها مهلت دارند یا برای دریافت، اقدام مشخصی می‌خواهند. معیارها را باید برای همان ایردراپ خواند، چون روشی که در یک پروژه به کار رفته است قاعده عمومی همه پروژه‌ها نیست.
یک مثال ساده
فرض کنید یک برنامه فرضی تصمیم می‌گیرد به کیف پول‌هایی که پیش از زمان مشخصی از آن استفاده کرده‌اند، توکن بدهد. گردانندگان برنامه فعالیت‌های ثبت‌شده را بررسی و آدرس‌های واجد شرایط را تعیین می‌کنند. کاربری که در آن بازه از برنامه استفاده کرده است، کیف پولش را در مسیر رسمی بررسی می‌کند. اگر آدرس او در فهرست باشد، ممکن است توکن را مستقیم ببیند یا لازم باشد درخواست دریافت را ثبت کند.
در همین مثال، کاربری که بعد از زمان تعیین‌شده نخستین بار از برنامه استفاده کرده، از این توزیع سهمی نمی‌گیرد. این مثال فقط سازوکار را نشان می‌دهد؛ هیچ فعالیتی به‌تنهایی وعده دریافت ایردراپ در آینده نیست.
کاربرد ایردراپ برای پروژه و کاربر
یک پروژه می‌تواند از ایردراپ برای رساندن توکن به کاربران پیشین خود استفاده کند. این کار ممکن است بخشی از برنامه توزیع اولیه توکن باشد یا راهی برای قدردانی از افرادی که پیش‌تر از محصول استفاده کرده‌اند. نمونه‌های واقعی نشان می‌دهند که گاهی سابقه استفاده یا تأمین نقدینگی مبنای انتخاب آدرس‌ها قرار می‌گیرد.
برای کاربر، ایردراپ فرصتی است تا با یک توکن و کاربرد احتمالی آن در همان پروژه آشنا شود. با این حال، کاربرد توکن از خودِ ایردراپ معلوم نمی‌شود. حق رأی، دسترسی به خدمات یا هر ویژگی دیگر باید در توضیحات همان توکن مشخص شده باشد. دریافت توکن همچنین به معنای داشتن ارزش نقدی تضمین‌شده یا امکان فروش فوری آن نیست.
محدودیت‌ها و خطرها
مهم‌ترین محدودیت این است که معیارهای دریافت، مقدار توکن و زمان توزیع میان طرح‌ها فرق می‌کند. حتی اگر یک نفر همه شرایط اعلام‌شده را داشته باشد، باید شیوه دریافت و مهلت آن را نیز بررسی کند. هزینه تراکنش ممکن است از فایده دریافت توکن بیشتر شود و ارزش توکن هم می‌تواند تغییر کند. پیش از انجام هر اقدام، خواندن شرایط همان طرح ضروری است.
ایردراپ‌های جعلی نیز رایج‌اند. ممکن است توکنی ناشناس به کیف پول برسد و همراه آن پیامی کاربر را به صفحه‌ای برای دریافت جایزه بفرستد. چنین صفحه‌ای می‌تواند عبارت بازیابی کیف پول را بخواهد یا کاربر را به تأیید تراکنشی زیان‌آور ترغیب کند. عبارت بازیابی را نباید در اختیار کسی گذاشت و صرفِ دیده‌شدن یک توکن در کیف پول، اعتبار پیشنهاد همراه آن را ثابت نمی‌کند.
برای بررسی یک ایردراپ، شرایط را از مسیر رسمی همان پروژه بخوانید و پیش از اتصال کیف پول یا تأیید تراکنش، مقصد و مجوز درخواستی را بررسی کنید. اگر هویت برگزارکننده یا کارکرد درخواست روشن نیست، دریافت احتمالی توکن دلیل کافی برای امضای تراکنش نیست.
