وانفینکس

توکن‌سوزی (Token Burn)

1 آذر 1405

318

زمان تقریبی مطالعه: 3 دقیقه

توکن‌سوزی فرایندی است که در آن مقدار مشخصی از یک دارایی دیجیتال برای همیشه از امکان خرج‌کردن خارج می‌شود. این کار می‌تواند با اجرای تابعی در قرارداد دارایی یا طبق قواعد خود شبکه انجام شود. واژه سوزاندن معنای فیزیکی ندارد؛ موجودی قابل استفاده کاهش پیدا می‌کند و سابقه عملیات روی شبکه باقی می‌ماند.

برای فهم اثر توکن‌سوزی باید مشخص باشد چه چیزی کاهش یافته است: عرضه کل ثبت‌شده در قرارداد یا تعداد واحدهای قابل دسترس. همچنین باید دید هم‌زمان واحد تازه‌ای ایجاد می‌شود یا خیر. اعلام سوزاندن مقداری توکن، به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری درباره کاهش خالص عرضه یا تغییر قیمت کافی نیست.

advertise blog post start

توکن‌سوزی چگونه انجام می‌شود؟

در یک روش، قرارداد هوشمند تابع سوزاندن دارد. با اجرای موفق این تابع، مقدار تعیین‌شده از موجودی حساب کم می‌شود و عرضه کل نیز کاهش می‌یابد. برای نمونه، در پیاده‌سازی متداول ERC20، عملیات سوزاندن رویدادی ثبت می‌کند که مقصد آن آدرس صفر است. این رویداد نشانه ثبت عملیات در قرارداد است؛ کاربر نباید آن را با انتقال عادی به هر آدرس دلخواه یکسان بداند.

روش دیگر، انتقال دارایی به آدرسی است که امکان خرج‌کردن موجودی آن وجود ندارد. در این حالت، دارایی از دسترس خارج می‌شود، اما بسته به طراحی قرارداد ممکن است عدد عرضه کل تغییر نکند. بنابراین، نام‌گذاری یک آدرس به عنوان آدرس سوزاندن، برای اثبات حذف دائمی موجودی کافی نیست؛ ویژگی فنی مقصد و شیوه اجرای عملیات اهمیت دارد.

سوزاندن می‌تواند در سطح پروتکل هم انجام شود. در اتریوم، کارمزد پایه تراکنش طبق قواعد شبکه سوزانده می‌شود. این بخش از کارمزد با انعام تراکنش تفاوت دارد و نباید کل کارمزد پرداخت‌شده را مقدار سوزانده‌شده فرض کرد.

یک مثال فرضی از کاهش عرضه

فرض کنید یک پروژه یک میلیون واحد دارایی دارد و صد هزار واحد از آن در خزانه پروژه نگهداری می‌شود. مسئول خزانه، با مجوز لازم، همین صد هزار واحد را از طریق تابع سوزاندن حذف می‌کند. اگر در این فاصله هیچ واحد تازه‌ای ایجاد نشده باشد، عرضه کل به نهصد هزار واحد می‌رسد. موجودی کاربری که هزار واحد داشته، همچنان هزار واحد است؛ عملیات خزانه چیزی به کیف پول او اضافه نمی‌کند.

در همین مثال، سهم آن کاربر از عرضه کل بیشتر می‌شود، زیرا تعداد واحدهای موجود کاهش یافته است. با این حال، هیچ قیمت تازه‌ای از این محاسبه به دست نمی‌آید. اگر هم‌زمان دویست هزار واحد جدید منتشر شود، عرضه نهایی به یک میلیون و صد هزار واحد می‌رسد. پس وقوع توکن‌سوزی می‌تواند با افزایش خالص عرضه همراه باشد.

همچنین اگر موجودی خزانه پیش از سوزاندن در گردش نبوده باشد، کاهش عرضه کل لزوماً به معنای کاهش همان مقدار از عرضه در گردش نیست. برای خواندن آمار یک پروژه، تعریف هر دو شاخص باید روشن باشد.

کاربردهای توکن‌سوزی

یکی از کاربردهای این سازوکار، مدیریت عرضه و جبران بخشی از انتشار واحدهای تازه است. پروژه ممکن است سوزاندن را به زمان مشخص یا شرطی در برنامه خود وابسته کند. در مدل سوزاندن کارمزد نیز استفاده از شبکه به حذف بخشی از دارایی منجر می‌شود؛ مقدار حذف‌شده به قواعد کارمزد و فعالیت شبکه بستگی دارد.

توکن‌سوزی در بعضی طراحی‌های انتقال میان شبکه‌ها هم کاربرد دارد. دارایی در شبکه مبدأ سوزانده می‌شود و مقدار متناظر آن در شبکه مقصد ایجاد می‌شود. در چنین مدلی، مشاهده سوزاندن در مبدأ به معنای کاهش عرضه مجموع دو شبکه نیست. برای فهم نتیجه باید عملیات ایجاد دارایی در مقصد را نیز در نظر گرفت.

ثبت عملیات در بلاک چین امکان بررسی موجودی‌ها و رویدادهای مرتبط را فراهم می‌کند. این قابلیت برای مقایسه اجرای واقعی برنامه با وعده اعلام‌شده پروژه مفید است، هرچند تفسیر درست داده‌ها به شناخت منطق قرارداد نیاز دارد.

محدودیت‌ها و نکات بررسی

کاهش عرضه تضمین افزایش قیمت نیست. تقاضا و شرایط بازار نیز بر قیمت اثر می‌گذارند و ممکن است پس از سوزاندن، ارزش دارایی کاهش یابد. مقدار سوزانده‌شده باید در کنار عرضه باقی‌مانده و انتشار جدید سنجیده شود؛ یک عدد بزرگ بدون این زمینه، تصویر روشنی از اثر اقتصادی عملیات نمی‌دهد.

اختیار سوزاندن نیز در همه قراردادها یکسان نیست. بعضی توابع برای حذف دارایی خود دارنده طراحی شده‌اند و بعضی امکان سوزاندن از حساب دیگر را با مجوز قبلی فراهم می‌کنند. وجود تابع سوزاندن به‌تنهایی به معنای اختیار نامحدود مدیر پروژه بر موجودی کاربران نیست. حدود دسترسی را باید از قواعد همان قرارداد فهمید.

برای بررسی یک ادعا، مقدار عملیات و تغییر عرضه را با سوابق شبکه تطبیق دهید و امکان ایجاد واحدهای تازه را هم بررسی کنید. وعده انجام سوزاندن در آینده با عملیات ثبت‌شده تفاوت دارد. دارایی واقعاً سوزانده‌شده نیز از مسیر معمول قابل بازیابی نیست؛ اجرای چنین عملیاتی مستلزم شناخت دقیق مقصد و عملکرد تابع است.

آیا مطالعه این مقاله برای شما مفید بود؟!

advertise blog post end